İNSANLIK
Unutmak istiyorum
Herhangi bir şehrin
Dinlenme tesisinde ruhumu çürüten
Her ne varsa oraya bırakıp
Kaçmak istiyorum geriye hiç bakmadan.
Buz kesti yüreğim, ellerim mora boyandı.
Cebime koyuyorum ellerimi,
Sizden saklıyorum üşümüş ellerimi
Ve yüreğimi, umutlarımı.
İnsanlar, ah insanlar,
Üşüyorum yalanlarınızdan,
Her gün taktığınız maskelerinizden.
Hangi yüzünüz müsait?
İzleyicisi olduğum, seyrederken
Dehşete düştüğüm gösteri bitmiyor.
Biri çıksa, "Perde kapandı," dese.
Her gün daha da yükselen
Beton yığınları arasında
Bir ağaca rastlama ihtimali gibi,
Yitirilen, sele kapılan insanlığın
Tamamen yitirilmediği ihtimali
Avuntuydu, bendeki kendini kandırmaktı.
Uzaktan zar zor seçebildiğim
Ve gitgide silikleşen insanlığın
Yok oluşu buz kesiyordu yüreğimi.
Üşüyordum durmadan, ellerim buz gibiydi.
Soğuktan üşüyen, mora çalan ellerim;
İnsanlığınızdan üşüyen yüreğim.
Bir daha ısınmayacak, biliyorum.
Dünyaya sordum, insanlık ne durumda?
Her yer ve her şey,
"Çok soğuk, üşüyorum," dedi.
Aycan YÜZTAŞ
